Berichten

Zomerzotheid

Zomerzotheid is de titel van het klassieke boek uit 1927 van Cissy van Marxveldt dat gaat over 5 vriendinnen die de zomer in een huisje op de Veluwe doorbrengen. Ik heb het boek vroeger verslonden! Zomerzotheid doet me denken aan eindeloos lange zomers, zwoele avonden, loomheid, genieten, lummelen, plezier maken, levenslust! Maar inmiddels hebben we de langste dag gehad en is het alweer 5 juli…. ergens bekruipt me het gevoel dat de tijd tussen mijn handen doorglipt.

Tijd en informatietheorie
Nieuwe ervaringen zorgen  ervoor dat wij ervaren dat de tijd langzamer verstrijkt. Kinderen ervaren dan ook ‘meer tijd’ dan volwassenen. Voor hen is er nog veel te ontdekken in de wereld, er zijn relatief nog veel zaken nieuw voor hen die voor volwassenen al gewoon zijn. Bovendien kunnen kleine kinderen helemaal gebiologeerd zijn door iets: een lieveheersbeestje, een steentje, een televisieprogramma. Zij ervaren de dingen veel meer zoals ze zijn en zijn daarmee met hun aandacht volkomen in het hier en nu. Daarmee ervaren zij de tijd veel intenser dan wij; zij ervaren als het ware ieder moment, waardoor in hun beleving de tijd als geheel veel langzamer verstrijkt.

Dus even terug naar de zomerzotheid. Hoe kunnen wij weer dat gevoel van eindeloze zomers en zomerzotheid ervaren, ook al hebben we geen of maar een korte vakantie.  En dat zonder dat we ons gelijk in allerlei nieuwe hobby’s storten (alhoewel ik, als nieuwsgierig wezen, altijd wel in ben voor iets nieuws!).

Verbonden met het universum
We zijn vooral bezig met het verleden en de toekomst waardoor we het huidige moment niet waarderen  en we in de grip blijven van de kloktijd. Het huidige moment is altijd klein, altijd simpel. Maar tegelijkertijd is dat moment héél krachtig. Wanneer we in dat moment zijn krijgen we toegang tot die kracht, de levenskracht.  Kunnen we toestaan wat er is. Zijn we bewust van ons Wezen.
En een klein moment van aandacht is vaak genoeg. Aanwezig zijn in het moment is de sleutel tot vrijheid; vrij van tijd, vrij van stress en lijden. Wanneer je tegen het leven vecht, vecht het leven tegen jou!

Oefening in waarnemen
Een mooie oefening om in het moment te leven en ‘los te komen’ van de tijd is een oefening in waarnemen. Je merkt de wereld op zoals die is, zonder oordeel. Sinds ik een moestuin heb kijk ik heel anders tegen de dingen aan. Ik merk nog veel meer op: de knoppen die uitbotten, de larven van een lieveheersbeestje, de grond die droog of nat aanvoelt, de textuur van een blad. Verwondering zorgt ervoor dat ik even in een bubbel zit: tijdloos, stressloos, energiek en verbonden.

 

Oefening 1: Kijken
Zoek 5 verschillende objecten in je omgeving. Dat kan een stoel zijn, een vaas met bloemen, een huisdier of een mens. Kies objecten die niet vlak bij elkaar staan, zodat je ook goed om die objecten heen kunt kijken.

Doe onderstaande oefening een voor een voor alle 5 de objecten:

  • Wat is de kleur? Zijn de kleuren levendig/helder/intens/vel/briljant of dof?
  • Contrast: is er een hoog contrast of een laag contrast in het object of ten opzichte van de omgeving?
  • Scherpte: is het object scherp of vaag?
  • Neem de textuur waar met je ogen: is de textuur van het object glad of ruw?
  • Mate van detail: zie je details?
  • Grootte: hoe groot is het object?
  • Afstand: hoe dichtbij of ver weg is het object specifiek?
  • Vorm: wat voor vorm heeft het object? Is het vierkant, rond, rechthoekig, organisch?
  • Grens: zit er een duidelijke grens aan het object of vloeit het over in de achtergrond? Heeft de grens een kleur? Hoe dik is het?
  • Locatie: waar is het object in de ruimte?
  • Beweging: is het een stilstaand object of zit er beweging in? Hoe snel zijn de bewegingen? het object stabiel? Welke richting gaat het object op?

Oefening 2: Horen
Je mag nu je gehoor gaan gebruiken voor deze oefening. Merk vijf objecten op met behulp van dit zintuig. Onderstaande lijst helpt bij het aandacht geven aan deze objecten.

  • Locatie: waar komt het geluid vandaan? Hoor je het van buiten of van binnen?
  • Afstand: is het geluid dichtbij of ver weg?
  • Hoogte: zijn het hoge of lage tonen?
  • Melodie: is het monotoon of melodisch?
  • Volume: hoe hard of zacht is het?
  • Tempo: hoe snel of langzaam gaat het geluid?
  • Ritme: heeft het een beat?
  • Mono/Stereo: hoor je het geluid van een kant of beide kanten?
  • Is het geluid vooral verbaal of tonaal?
  • Hoe helder is het geluid?
  • Zijn er pauzes of stiltes? Hoeveel?

Door deze observatie-oefeningen kom je automatisch in dit moment; je kunt je oren en ogen alleen NU gebruiken en niet gisteren of morgen. Je beleeft de ‘gewone’ dingen om je heen op een andere manier, veel intenser waardoor in jouw beleving de tijd als geheel veel langzamer verstrijkt.

Geniet van de zomer!

Liefs Jeanine

De energie van onverwerkt verdriet

Rouwen, daar zijn we vaak niet zo goed in . Soms is het verdriet te groot om het toe te staan en de emoties te verwerken. Of we laten ons leiden door dat stemmetje dat zegt: stel je niet aan, kom op aan de slag. In de draaikolk van emoties proberen we ons staande te houden en laten we de emoties niet toe. We raken verstrikt in ons verdriet.

Maar niet alleen bij het verliezen van een dierbare onderdrukken we vaak (onbewust) ons verdriet. Het kan ook gaan om verdriet over iets wat we nooit gehad hebben. Bijvoorbeeld die onvervulde kinderwens, ouders die niet in staat waren jou die liefde te geven die je zo nodig had als kind, een goede gezondheid, onbezorgdheid, die droombaan, dat slanke lichaam. Verdriet om grote of kleine dingen, verdriet dat zich in de loop der jaren opstapelt en ons emotionele systeem ontregelt.

Familiepatronen

Soms is het verdriet dat we voelen niet van onszelf maar afkomstig uit familiepatronen. Bijvoorbeeld wanneer je moeder toen ze zwanger was van jou, haar eigen verdriet niet kon verwerken. In plaats van het te uiten heeft het zich dan opgeslagen in haar energetisch systeem en in dat van jou. Ook het onverwerkte verdriet van voorouders wordt vaak doorgegeven in de vorm van energie zodat je als kind onbewust al heel wat onverwerkt verdriet meekrijgt.

Geblokkeerde levensenergie

Wanneer je je verdriet niet kunt verwerken dan sluit je jezelf af. Je laat het niet toe, maar het is er wel. Je slaat het op in je onderbewustzijn, vanwaar het vervolgens -soms jaren later- op onverwachte momenten omhoog kan komen. Je reageert dan opeens té heftig op iets kleins waardoor je je soms nog meer gaat afsluiten. Je onderbewustzijn kiest er dan voor om minder gevoelens toe te laten, óók de prettige gevoelens. En daarmee blokkeer je jouw levensenergie. Je voelt je vaker lusteloos, je voelt je niet begrepen, je klampt je vast aan personen of dingen uit angst voor verlies en zo zijn er nog veel meer symptomen.

Stapje voor stapje

Onderdrukt verdriet belemmert je in je persoonlijke groei. Daarom is het goed om het verdriet toe te laten. Ook al is dat moeilijk en kan het pijnlijk zijn. Maar je zult merken dat je vertrouwen in jezelf en in het leven groeit, dat er ruimte ontstaat, dat het leven lichter wordt en dat je energie weer gaat stromen.

 

 

Voor echte verbinding moet je je veilig voelen

Onze cellen, ons lichaam en onze geest bestaan allemaal uit talloze verbindingen die dag in dag uit met elkaar communiceren. Zonder die communicatie functioneren we gewoonweg niet. En wanneer wij ons verbonden voelen (het gevoel dat je er écht mag zijn, met alles wat jou zo uniek maakt), dan komt er het gelukshormoon oxytocine vrij. En dat stuurt weer de aanmaak van serotonine aan, dat ons een goed gevoel geeft. Oxytocine en serotonine kunnen stress tegengaan, gevoelens van angst verminderen en mogelijk zelfs de kans op depressie verminderen.

Voor echte verbinding moet je je veilig voelen. Voel je angst, dan staat je brein in de overlevingsstand en is er geen ruimte voor het aangaan van diepe verbinding. Waarschijnlijk herken je dit wel: wanneer je je onzeker voelt op een feestje waar je niemand kent, dan is het juist moeilijk om contact te maken. Terwijl als je je op je gemak voelt, dan ontstaan de gesprekken als vanzelf.

Dus hoe veiliger we onszelf voelen, des te makkelijker we verbinding voelen. Dat geldt denk ik ook voor verbinding met iets groters dan wijzelf; Universum, God, Bron….  Wanneer wij ons over kunnen geven aan een groter plan, en daarmee de controle een beetje los kunnen laten, dan voelen we ons opgenomen, gedragen en gesteund. En dat kan ons weer helpen om ons verbonden te voelen met ons zelf. Met ons lijf, met onze gedachtes, gevoelens en emoties.

Hoe veilig zijn we bij onszelf?
Vaak zijn we ons niet eens bewust dat we ons niet veilig voelen. Het gevoel van onveiligheid kan al ontstaan wanneer anderen ruzie maken, wanneer we ons ergens zorgen over maken, als iemand in een gesprek helemaal over je heen walst, wanneer we kritiek krijgen of wanneer we iets meemaken wat weer een gevoel van onveiligheid uit onze jeugd triggert….. En juist omdat het vaak over ‘kleine’ dingen gaat, stappen we eroverheen, herkennen we het misschien niet eens als een gevoel van onveiligheid.

En zelfs wanneer we ons wél bewust worden van het gevoel van onveiligheid, in hoeverre zijn wij dan in staat om onze angsten echt helemaal toe te laten, door ons heen te laten stromen? Ze te benoemen, te voelen, te erkennen en ze te accepteren? Onze (onbewuste) angst voor ziekte, uitsluiting, niet goed genoeg zijn, noem het maar op. Durven wij ons zelf daar helemaal mee te verbinden of drukken we het toch liever weg? Zoeken we afleiding in Netflix, werken, alcohol, in onze verhalen die we onszelf vertellen en die ons inmiddels al zo vertrouwd in de oren klinken…..

Durf jij gewoon eens te gaan zitten
en jezelf af te vragen hoe het met je gaat?
Hoe het écht met je gaat?

Hoe voel je je?
Waar loop je tegenaan?
Wat doet het met je?

 

En laat de gevoelens van angst, frustratie, boosheid of wat dan ook maar boven komen. Laat ze er even helemaal zijn. Koester ze, verwelkom ze, zodat ze zich gezien en gehoord voelen. Door ze toe te laten, ontstaat er ruimte en kan het minder intens worden, alsof het een beetje minder zwaar wordt.

En als je wilt kun je voor jezelf een veilige ruimte creëren. Stel je voor dat je een energieveld om je heen hebt, van ongeveer een arm lengte (voor je, naast, achter, boven en onder je). Zie jezelf in het midden van dat energieveld staan. Verbind je vervolgens met je hart en laat vanuit je hart een helder licht je hele energieveld vullen. Je kunt eigenschappen aan het licht verbinden, bijvoorbeeld liefde of zelfvertrouwen of een kleur die voor jou veilig voelt. Langzaam vult je hele energieveld zich met die eigenschappen en creëer jij je eigen veilige ruimte.