Ontspannen, rust… dat willen we allemaal. Dus gaan we actief iets ‘doen’ om te ontspannen: even de stad in, even Netflix kijken, even zitten met een kopje koffie of glas wijn, even naar buiten.

En ja… het ‘helpt’ …
Voor even.

Tot je weer terug bent in je dagelijks leven
en de onrust, spanning of druk weer langzaam terugkomt.

Niet omdat jij iets verkeerd doet, maar omdat je, vaak heel begrijpelijk, iets probeert te forceren. Je probeert jezelf rustig te maken, terwijl er eigenlijk iets in jou is dat gezien wil worden.
Dus dempen we (onbewust) ons gevoel, houden we controle en is wat we ontspanning noemen soms controle in een zachter jasje.

Maar…. échte rust zit niet in éven uitstaan’ (hoe fijn dat ook kan zijn), maar in durven kijken naar wat er speelt, zonder het weg te drukken. Je hoeft er niet altijd meteen in te duiken of het te analyseren, maar gewoon: sta er even bij stil waarom je die schouders opgetrokken hebt, bij dat zware gevoel in je maag, bij die prop in je keel. Zonder oordeel, met zachtheid.

Je kunt jezelf daarin helpen met kleine ingangen:
Rustig inademen door je neus en hoorbaar uitademen door je mond;
Zachtjes neurieen
Simpel bewegen zoals je schouders losmaken of zachtjes wiegen.

Niet om iets op te lossen, maar om je lichaam te laten voelen: het mag er zijn.

En van daaruit kun je jezelf misschien een open vraag stellen: Wat gebeurt er eigenlijk in mij, op dit moment?

Zonder dat je het direct hoeft te snappen. En dan kan het zomaar gebeuren dat zichtbaar wordt wat onder die spanning verborgen zit. Bijvoorbeeld dat je geen grenzen stelt.
Niet omdat je dat ‘niet kunt’, maar omdat je spanning voelt op afwijzing, op conflict, of op het teleurstellen van een ander.

Inzicht ontstaat niet door harder te zoeken, maar door zachter aanwezig te blijven.